Koh Tao: duiken 2
Vanmorgen (do 28/9) zijn we vroeg opgestaan om te ontbijten bij Tropicana, want de cursus begon om 9 uur. Om 9 uur kwamen we bij elkaar bij de duikschool: Kenji, Duc en wij. We hebben een Italiaanse lerares die Rose heet. Ze spreekt prima Engels en is best grappig. We hebben de hele morgen theorie gehad. Ook hebben we alle spullen gepast. We hebben alles wat in het boek staat besproken. Het is de bedoeling dat je ‘s avonds in het boek leest. Aan het einde stonden wat test vragen, die lijken op de test die wij morgen gaan doen. Voor je je certificaat krijgt, doe je een kleine schriftelijke test.
Om twaalf uur hebben we even geluncht en toen zijn we met een klein bootje (vanuit een strand) naar een grotere boot gebracht. Met die boot zijn we naar de volgende baai gebracht. Onderweg moesten we zelf onze spullen in elkaar zetten. Ook moesten we zelf alles controleren. Je moet controleren of de lucht uit je tank goed ruikt en proeft, kijken of je trimvest goed werkt en of alles goed vast zit. Toen de boot arriveerde op de plaats van de duik, deden we allemaal onze spullen aan. Die tank is echt ongelooflijk zwaar op het land! We moesten meteen in het diepe water springen. Dat is wel een beetje raar, want door die zware tank heb je het gevoel dat je meteen gaat zinken. Ze moesten Cindy er een paar keer van overtuigen dat dat echt niet ging gebeuren. Je moest op de rand van de boot gaan staan en gewoon een grote stap naar voren doen. Je gaat heel even onder water en je komt meteen weer boven. Je hebt met duiken een trimvest aan. Dit is een vest waar je lucht in kunt pompen en waar je lucht uit kunt laten. Als je al de lucht uit je trimvest haalt, dan ga je langzaam zinken. Als je niet te snel wilt zinken, kun je met je zwemvliezen een beetje trappelen, dan ga je langzamer…..Maar, wij gingen natuurlijk niet meteen onder water. Toen wij onder water waren, lieten we ons trimvest vol met lucht en dan blijf je prima drijven. We zwommen zo naar het ondiepe water.
Met duiken heb je altijd een buddy. Dat is een partner waar je samen mee gaat duiken. Wij zijn samen 1 buddy-team. Dat betekend dat we elkaar controleren en bij elkaar blijven. Als 1 van ons in een noodsituatie komt, moet de ander helpen. Je mag nooit alleen duiken. We zijn naar het ondiepe water gegaan waar we konden staan. Daar hebben we voor het eerst onder water ademgehaald. Dat is wel een aparte ervaring! We moesten een aantal oefeningen doen. Bijvoorbeeld: je duikbril afzetten onder water en weer op doen, je ademhaal-apparaat uit je mond halen en weer terug erin en nog wat meer dingen. Het ging allemaal heel erg goed. We zijn stapje voor stapje steeds dieper gegaan, zodat we gewend raakten aan het onder water zijn. Als laatste zijn we een stukje gaan zwemmen, tot een diepte van ongeveer 8 meter. De kunst is om het juiste drijfvermogen te vinden. Je moet een bepaalde hoeveelheid lucht in je trimvest hebben om mooi net boven de bodem te kunnen blijven zwemmen. Ook je ademhaling speelt een grote rol: door de hoeveelheid lucht in je longen zink je als je uitademt en stijg je als je inademt. Als beginnende duiker moet je hiermee een beetje experimenteren. 
Rose en haar assistente (Chanel of zoiets) bleven vlak bij ons en hielden ons heel goed in de gaten. Na een klein half uurtje onder water zijn we langzaam opgestegen naar de oppervlakte. Langzaam opstijgen is ook heel belangrijk met duiken, zeker als je dieper gaat. Hoe sneller je naar boven gaat, hoe meer kans op decompressie ziekte. O ja, bijna vergeten, klaren is natuurlijk ook heel belangrijk. Als je afdaalt, moet je heel regelmatig je oren klaren, anders knappen je trommelvliezen. Dat ging eigenlijk heel gemakkelijk, ook voor Cindy.
Terug op de boot moesten we weer alle spullen afkoppelen en onze eigen tas inpakken. Daarna even gewoon rustig blijven zitten, want na het duiken (vooral bij lange diepe duiken) mag je geen inspannende dingen doen. De boot stopte weer een heel eindje van de kust en vanuit daar zijn we met een longtailboot naar de kust gebracht. Deze keer precies voor Carabao. We moesten hier onze eigen spullen schoon maken met schoon water en onze spullen opbergen.
Toen zijn we wat gaan eten met Kenji en Duc. Kenji is een ongelooflijk leuke en gezellige kerel, Duc is wat saaier. Kenji z’n beroep is Chinese medicijnen. Hij doet massages, acupunctuur en van alles met Chinese kruiden. Heel interessant allemaal. Zijn moeder doet hetzelfde en is heel bekend in Melbourn. Ze heeft al heel veel mensen die uitgedokterd waren in het ziekenhuis, van klachten afgeholpen. We hebben het niet te laat gemaakt, want morgenvroeg moesten we alweer om 9 uur in de duikschool zijn.