Koh Tao: duiken
Vanmorgen (woe 27/9) hebben we weer lekker uitgeslapen. We hadden gistermiddag een duikschool uitgezocht en daar moesten we vandaag om half 2 ‘s middags zijn. We hebben lekker ontbeten en de scooter terug gebracht. Dat was een groot probleem. Ze voelden een krasje op de onderkant, heel klein, en dat zou ons 1500 Bath gaan kosten. Na een hele hoop geruzie en geschreeuw en weglopen, net doen of we de scooter weer gingen meenemen, hebben we toch 1000 Bath betaald om onze paspoorten terug te krijgen. Het is maar 20 euro, maar het gaat om het principe. 1000 Bath voor een klein schrammetje is belachelijk. Helaas hadden we echt geen keuze, want ze gaven onze paspoorten niet terug.
Om half 2 waren we bij de duikschool, Caraboa. Wij doen de cursus samen met een half Australiër/ half Japanner, Kenji. Het is een hele aardige jongen en we hebben veel lol samen. Er was ook nog een half Duits/ half Vietnamese jongen, Duc. Hij doet alleen zijn scuba-diver deel, dan mag je maar tot 12 meter diep en alleen onder begeleiding. We moesten de hele middag lang een film kijken. Dat was wel behoorlijk saai, maar wel heel leerzaam. Om 6 uur waren we klaar met film kijken (Kenji en wij, want Duc heeft een andere film gekeken). We hebben tussendoor wel wat pauze gehad, maar toch waren we blij dat hij afgelopen was.
Dat was alles wat we voor die dag voor de cursus moesten doen. We kregen nog boeken waar ook alles in stond. Je kon zo ‘s avonds alles nog eens doorlezen. We hebben samen met Kenji nog wat gedronken bij een barretje aan de zee. Daar waren mannen die met vuurfakkels gooiden en zwaaiden, wel gaaf om te zien. Het was gezellig. We hebben toen Kenji weg was nog even gebuurd met Engelse mensen.
Toen we terug liepen naar Tropicana zagen we een enorme slang op het naambordje van Tropicana zitten. Bart heeft er mooie foto’s van gemaakt. Het was een soort python, een netpyton (python reticulatus). Dus we bleven op een afstandje. Een Thaise jongen heeft hem aangeraakt, zodat de slang wegkroop, terug de boom in. Het was wel gaaf om te zien. Even later liet Bart zijn camera vallen, omdat hij struikelde over een gespannen touw. Dus hij baalde flink. Gelukkig is de camera niet helemaal beschadigd. Hij kan alleen de extra battery-pack niet meer gebruiken. En het batterijklepje sluit niet meer goed. Op vakantie kunnen we gelukkig nog steeds prima foto’s maken en thuis laten we hem maken, want hij is toch verzekerd. Hij had nog geluk, want de zoomlens zat op de camera, die is gelukkig helemaal niet beschadigd. We hebben nog wat gegeten bij Tropicana, Pad Thai, en gebuurt met een australisch gezin en toen zijn we op tijd gaan slapen.