Trip door Thailand

Vanmorgen (woe 3/10) voelde Cindy zich nog steeds niet lekker en hebben we zo lang mogelijk geprofiteerd van de kamer. We hebben geslapen tot we niet meer konden liggen en toen hebben we weer via roomservice een ontbijt besteld. We hebben lekker gedoucht en uiteindelijk hebben we de kamer om 4 uur verlaten.

We konden de bagage gelukkig daar laten. We zijn een stukje gaan lopen. Onderweg weer even geinternet. Om 7 uur moeten we terug zijn bij het hotel, want dan komt de taxi chauffeur van gisteren om ons naar het vliegveld te brengen. Dan brengen we even wat tijd door op het vliegveld. Vanavond om 11 uur gaan we de lucht in, terug naar Nederland. We zijn we nu wel allebei aan toe. Genoeg thais eten gehad, genoeg TAXI TAXI! gehoord, genoeg hitte gehad en vaak genoeg niet lekker geweest. Het is tijd om naar Nederland te gaan, naar ons eigen bed en ons eigen eten. Maar, deze vakantie was absoluut geweldig en we hebben fantastische dingen meegemaakt. De Thaise mensen zijn absoluut geweldig en ook Bangkok is heel apart. De trekking en het duiken waren zeker heel speciaal. Tot ziens in Nederland en bedankt voor jullie belangstelling!

Vanmorgen (di 3/10) hebben we lekker uitgeslapen. Toen hebben we nog even lekker televisie gekeken. Om 12 uur moesten we uitchecken. We waren precies op die tijd klaar. Heerlijk was dat, genieten van onze mooie kamer (mag ook wel want die koste 40 euro…2000 Bath). Om half twee zou een taxi ons naar het vliegveld brengen, dus we hadden nog 1,5 uur. We hebben even ontbeten in het centrum en toen zijn we toch nog even terug gegaan naar een van die winkels met die schilderijen. We hebben uiteindelijk 6 doeken gekocht. Waarvan 4 lange, smalle. Het heeft bij elkaar iets meer dan 100 euro gekost. Zoals jullie weten zijn wij ons huis aan het opknappen, dus die schilderijen komen wel goed terecht.

Om half twee zijn we naar het vliegveld gebracht. Dat was wel lachen, want het was (bijna onmogelijk) kleiner dan dat van Mae Hong Son. En bijna alles open lucht, een paar plaatsen waar je droog kon zitten (en natuurlijk het inchecken en zo). Alles was van hout. We waren om twee uur op het vliegveld en om 3 uur zouden we vliegen. We werden na het boarden met autootjes naar het vliegtuig gebracht. We vlogen met Bangkok Airways. Dit is wel luxer vliegen dan met NOK air. Het was een vlucht van een uur, maar we kregen een hele lunch. En het was best lekker.

In Bangkok kwamen we aan op het nieuwe vliegveld. Ze zijn al heel veel jaren aan het bouwen aan het nieuwe vliegveld en dat is nu eindelijk af. Het is pas een paar dagen in gebruik. Het is het grootste vliegveld van Azië. Gloednieuw zag alles eruit. Het is een mooi vliegveld. Nadat we onze bagage hadden gehaald, zijn we naar “hotel reservations” gegaan. We hadden geen zin om weer te gaan zoeken, dus we hebben daar gewoon een hotel geboekt. Een beetje in het centrum en toch in de richting van het vliegveld. Dicht bij waar Rembrandt hotel was. Weer Sukhumvit. Grand Mercuri (park avenue). We mogen zelfs morgen pas om 4 uur uitchecken.

Toen zijn we op zoek gegaan naar een taxi. Dat viel wel even tegen. Het was heel druk op het vliegveld, er waren namelijk ook allemaal mensen uit Bangkok en omgeving, die gewoon kwamen kijken naar het nieuwe vliegveld. De taxi’s werden centraal geregeld. We hebben ongeveer 40 minuten in een rij gestaan en toen zaten we eindelijk in de taxi. Het was vandaag nog eens extra chaotisch, want waarschijnlijk was de koning ergens op het vliegveld en dan is iedereen in rep en roer. De taxi chauffeur was ook niet blij. Hij vertelde dat het nieuwe vliegveld een ramp is voor taxi’s. Het kost hun veel tijd en tijd is dus geen geld. Het was een grote en luxe taxi. We reden overal vol de file in, want we zaten midden in de spits. De taxi chauffeur was wel een aardige man en hij sprak redelijk engels. We hebben over van alles en nog wat gepraat. Het duurde meer dan een uur voordat we bij ons hotel aankwamen. We hebben met de taxi chauffeur afgesproken dat hij ons morgen om 7 uur komt ophalen om weer naar het vliegveld te gaan. Hij is mee naar binnen gegaan en heeft onze naam en kamernummer opgeschreven. We weten eigenlijk zeker dat hij morgen weer komt, want we hebben hem een flinke fooi gegeven. Het is voor beide kanten een goede deal: hij heeft zeker geld en wij hebben een comfortabele taxi naar het vliegveld. Eigenlijk gaat het nog nergens over, we hebben meer dan een uur bij hem in de taxi gezeten en dat kost je (zonder fooi) 6 euro. Die prijzen slaan nergens op vergeleken met Nederland.

We hadden een mooie kamer op de veertiende verdieping met een goed uitzicht. Nu voelde Cindy zich niet zo lekker. We besloten om maar op de kamer te blijven in plaats van weer het muffe, benauwde Bangkok in te gaan. We hebben via roomservice gegeten en het smaakte heerlijk. Bart is even naar de 7/11 (winkel die dag en nacht open is) gelopen om wat te drinken te halen, want de minibar is altijd veel duurder. We hebben wat televisie gekeken. Gelukkig was er een sport zender en National Geografic. En daarna zijn we lekker gaan slapen in ons grote, mooie bed.

Vanmorgen (zo 24/9) zijn we al om 5:15 opgestaan. Om 6 uur stond, zoals afgesproken, het mannetje van het reisbureautje klaar om met ons naar de “longnecks” te gaan. Het was een autoritje van 45 minuten. Je kon met de auto helemaal tot aan het dorp komen. We hebben een rondje gelopen door het dorp. Er wonen “longnecks”, “big-ears”, en “longears”.

Eerst kwamen we langs de “longnecks”. Dit is een stam waarvan de vrouwen allemaal ringen om hun nek dragen. Het geheel bestaat uit 3 stukken, een geheel van ringen om hun nek, daarna zware ringen die op hun schouder duwen en de laatste is een ring die de andere twee bij elkaar houdt. Het is een fabeltje dat de nek van deze vrouwen langer wordt, het zijn juist de schouders die omlaag geduwd worden. Hierdoor lijkt de nek langer. We hebben de ringen in onze handen gehad en ze zijn echt ongelooflijk zwaar. Ze hebben ook ooit röntgenfoto’s gemaakt van hun nek en daar zie je ook heel goed op dat de schouders echt abnormaal laag hangen. Het is ook een fabeltje dat als de ringen af gaan, deze vrouwen hun nek niet omhoog kunnen houden en dat de nek snel breekt. Ze kunnen de ringen gerust af doen, alleen lopen ze in het begin instabiel. Maar dat komt wel weer goed. In principe hebben de vrouwen de ringen altijd om, ook tijdens douchen en slapen. De meeste kleine meisjes van de stam beginnen bijna meteen met ringen. Eerst hele kleine en dunne, langzamerhand worden ze steeds groter en zwaarder. Sommige kinderen willen echt geen ringen en ook dat wordt geaccepteerd binnen de stam. Deze mensen geloven dat de ringen hen mooi maakt: hoe meer ringen, hoe mooier. We hebben veel vrouwen en kinderen gezien, allemaal met een andere hoeveelheid ringen. De meeste volwassen vrouwen dragen ongeveer 6 kg aan ringen om hun nek.

De volgende mevrouw die we tegen kwamen, behoorde tot de “long-ears”. Er was in dat dorp maar 1 familie en daar hebben we alleen deze mevrouw van gezien. Ze had een flink gat in haar oren en daar hing een heel gewicht aan oorbellen aan. Weer zijn het alleen de vrouwen die de oorbellen dragen. Het zag er echt raar uit!

Toen kwamen we bij de laatste, wat grotere groep: de “big-ears’. Deze vrouwen (ja, weer alleen de vrouwen) droegen een hele grote open oorbel in hun oren. De oorlel is helemaal uitgelubberd en er zit echt een enorm gat in. Ze beginnen hier al mee bij de baby’s. Ze krijgen steeds een grotere oorbel.

Onze gids was leuk en wist ons veel over de mensen te vertellen. Hij vertelde dat deze mensen echt geloven in de schoonheid van de ringen of oorbellen. Hoe meer of hoe groter, hoe mooier de vrouw is. Deze stam is inmiddels wel heel toeristisch geworden en dat merk je goed. Ze vragen entree en je merkt dat de mensen echt gewend zijn aan vreemden in hun dorp. Toch leven in Birma ook nog veel van deze stammen die ook geloven in de traditie en achtergrond van de “longnecks” en die krijgen helemaal geen toeristen in hun dorp. Dus ja, de mensen leven wel van het toerisme, maar ze doen het niet allemaal om die reden.

Om kwart voor negen waren we terug in het hotel. We hebben daar ontbeten en om half 10 zijn we door hun naar het vliegveld in Mae Hong Son gebracht. Het was een heel klein vliegveld waar alleen vluchten vertrokken naar Chang Mai. Wij hebben gekozen voor een vliegtuig, omdat het anders een busreis door de bergen zou worden van 8 uur…..dat zou Cindy waarschijnlijk niet helemaal redden. Bovendien hebben we maar 30 euro betaald voor de twee tickets.

We vlogen met een propellervliegtuig van NOK air in 40 minuten terug naar Chang Mai. NOK air is Thais en is een prima goedkope maatschappij. Op het vliegveld in Chang Mai hebben we een paar uurtjes moeten wachten voor onze volgende vlucht naar Bangkok vertrok. Weer met NOK air, dit keer een iets groter toestel. In iets meer dan een uur stonden we weer in Bangkok.

Met de taxi zijn we naar het Hualampong treinstation gebracht. Hier hebben we een treinkaartje geboekt richting Chumpon. Want daar vertrok een boot naar Koh Tao. Het was een trein die om 11 uur vertrok, dus we hadden nog een paar uur te wachten (het was 7 uur). We hebben onze tassen op het station achtergelaten bij een soort bewaakte stalling. We hebben in China Town wat gegeten en rond gelopen. Uiteindelijk hebben we nog wat gedronken op de 26ste verdieping van het Grand China Princess hotel. Daar was het grote restaurant met het prachtige uitzicht over de stad. Je draaide heel langzaam rond, dus je kon de hele stad zien. Hier hebben we een hele tijd gezeten tot de tijd om was. Toen zijn we terug gelopen naar Hualampong.

Om 11 uur zaten we in de trein. Deze keer geen slaaptrein, maar gewoon zitten en dit tot kwart voor 6 de volgende morgen. We kregen wel allemaal wat water en een dekentje. We hebben toch maar wat proberen te slapen.

Op zondag 17/9 hebben we ‘s avonds de nachttrein genomen naar Chang Mai. Dat was een hele ervaring. We zaten in een tweede klas coupe met airco. Toen we binnen kwamen zag het er allemaal een beetje klein uit en we vroegen ons af hoe we allemaal konden slapen in de trein. Er stonden gewoon zitbankjes, net als de Nederlandse treinen, maar dan met de grootte van een twijfelaar. We konden meteen eten bestellen. Na een uurtje kwam een mevrouw ons eten brengen, er werd een tafeltje tevoorschijn getoverd en we konden lekker eten. Het smaakte prima. We hebben ook een lekker biertje gedronken. Naast ons zat een Duits stel, daar hebben we gezellig mee gepraat. Rond half 11 kwam er een mannetje die ons bed ging klaarmaken. Binnen no-time was onze bank een heerlijk stapelbed. We kregen allemaal schone lakens en dekens en het zag er prima uit. Bart heeft boven geslapen en Cindy beneden. Iedereen had een eigen lampje, dus je kon ook nog wat lezen. Elke slaapplaats werd afgesloten door een gordijn. We hebben allebei prima geslapen, alhoewel de trein wel ontzettend schommelde!

‘S morgens kregen we nog een ontbijt, nadat die aardige meneer ons bedje weer had omgetoverd in een bank. En om half 10 waren we dan eindelijk in Chang Mai. We zijn samen met Eric, Nina en Katharina (die zaten achter ons in de trein) met een taxi naar hetzelfde guesthouse gegaan. Smile guesthouse, in het oude gedeelte van Chang Mai. We hebben daar een kamer genomen (met airco voor 550 Bath = 11 euro per nacht). Eric is een Canadese jongen. Zijn ouders zijn heel lang geleden geëmigreerd vanuit Nederland. Hij spreekt een beetje Nederlands. Nina en Katharina zijn twee Duitse meisjes, die Eric hadden leren kennen in Bangkok. De Duitse meisjes zijn op vakantie en Eric is in Bangkok geweest voor zijn werk en is een weekje extra gebleven om naar het noorden te gaan.

Wij hebben ‘s middags twee scooters gehuurd om de stad te verkennen. We hebben twee tempels gezien, Wat Chiang Man en Wat Pra Singh. In Wat Pra Singh zijn we gezegend door een monnik. Cindy zat lekker op de grond in de tempel en toen werd ze geroepen door een monnik. Bart is erbij komen zitten. We hebben even met hem gepraat. Toen moesten we op onze knieën gaan zitten met onze handen tegen elkaar. Onze ogen dicht en de monnik zei een gebed en hij sproeide heilig water over ons heen. We kregen allebei een bandje om onze arm. Een monnik mag geen vrouwen aanraken, dus hij knoopte het bandje om bij Bart en Bart moest dat bij Cindy doen. Als het goed is brengt het bandje geluk. Verder hebben we een beetje rond gereden door de oude stad en een hapje kip en vlees gegeten bij een kraampje. Een scooter huren is niet duur daar, wij hebben alles bij elkaar 15 euro betaald voor twee scooters en benzine. Het verkeer in Chang Mai is rustiger en je kunt daar prima rijden.

‘s Avonds zijn we samen met Eric, Nina en Katharina naar de beroemde avondmarkt van Chang Mai geweest, Chang Mai night Bazaar. Daar waren allemaal kraampjes waar je van alles kon kopen. Leuke souvenirtjes, maar ook kleren. Cindy heeft ook nog een voetmassage gehad. Een vrouwtje heeft voor maar liefst 1 euro een half uur lang Cindy’s voeten gemasseerd. Heerlijk! We hebben ook een hapje gegeten. Pad Thai, dat is altijd lekker en niet pittig. Cindy eet dit negen van de tien keer.

Later hebben we nog wat gedronken in een hele grote hal met allemaal barretjes erin. Er was ook Thai Boksen. Je kon ook spelletjes doen zoals “vier op een rij”. We hebben een lekkere cocktail gedronken. Daarna terug naar het guesthouse en slapen maar!

Ook leuk om te weten: Het is vandaag maandag (18/9), en op iedere maandag dragen de meeste Thaise mensen een geel t-shirt. Geel is namelijk de kleur van de koning. De koning is op een maandag geboren en hij is dit jaar 60 jaar koning. Daarom dragen de mensen dit jaar op maandag allemaal een geel t-shirt. Ook lopen heel veel Thaise mensen met een geel armbandje om met de tekst: Long Live The King en nog iets in het Thais. Het is net zo’n bandje als het “Armstrong-bandje” in Nederland. Wij hebben ook maar zo’n bandje gekocht….

Vanmorgen (zo 17/9) hebben we weer met Ray en Anne ontbeten bij Apple’s. Daarna hebben we de spullen ingepakt en zijn we met een taxi naar het busstation gegaan (met z’n vieren). Met een eerste klas bus, met airco en water, zijn we voor ongeveer 2 euro p.p. (106 Bath) naar Bangkok gegaan. Het was een comfortabele reis van 2 uur. In Bangkok zijn we met z’n vieren, met allemaal een eigen backpack in een taxi gepropt. We zijn naar Khao San Road gegaan. Dit is de drukste toeristenstraat van Bangkok. Hier hebben Ray en Anne een hotel genomen. Wij hebben onze rugzakken op hun kamer neergezet en toen zijn we onze treinkaartjes voor de reis van vanavond (naar Chang Mai) gaan regelen. Ray en Anne vertrekken morgen naar Koh Samet, dus die moesten ook nog van alles regelen.

Daarna zijn we even ieder onze eigen weg gegaan. Zij wilden nog een pak laten aanmeten en wij hadden echt zin in een Burger King hap. We hebben ook nog even gewinkeld en geinternet. Daar zitten we nu, in het internetcafé. Dadelijk halen we onze tassen op bij Ray en Anne en dan gaan we naar het treinstation. Met de nachttrein reizen we naar het noorden van Thailand: Chang Mai.

Vanmorgen (do 14/9) hebben we lekker uitgeslapen in ons luxe hotel. Daarna overheerlijk ontbeten en vertrokken. Voor het eerst die zware backpack op onze rug. Dat was wel even zweten. Via de Skytrain, watertaxi en taxi zijn we uiteindelijk, na eerst helemaal verkeerd te zijn gegaan, toch terecht gekomen bij een busstation waar bussen vertrokken naar Nakhon Pathom.

Dit is een plaatsje ongeveer 50 km van Bangkok. De naam is afgeleid van het woord Nagara Pathama, de eerste stad. Daarom wordt het vaak de oudste stad van Thailand genoemd. Hier staat de hoogste pagode van de wereld, pagoda Phra Pathom Chedi. We zaten in een mooie bus, gelukkig met airco, tussen de lokale bevolking. Na ongeveer twee uur kwamen we daar aan. We hebben de pagode bekeken en toen gingen we op zoek naar een bus verder naar Kanchanaburi. We konden hem eerst absoluut niet vinden, maar gelukkig vonden we uiteindelijk iemand die engels sprak. Een hele aardige Thaise jongedame heeft ons helemaal te voet (15 min lopen) naar de bus gebracht. Dat was heel aardig.

Na even wachten kwam de bus, deze zat helemaal vol met scholieren. Wij konden nog net zitten. Bij het volgende station wilden er nog 20 mensen bij, dus werd het proppen. Na ongeveer 2 uur kwamen we aan bij het busstation van Kanchanaburi. Het regende verschrikkelijk hard. We werden meteen aangesproken door 30 mensen of we een taxi nodig hadden. Uiteindelijk hebben we toch maar een taxi genomen naar een guesthouse. Apple’s guesthouse, 300 Bath per nacht, ongeveer 6 euro. Hier kon je ook heerlijk eten, we hebben Thais eten gehad, erg lekker. We hebben ingecheckt bij een Thaise nicht van een sumoworstelaar en vervolgens hebben we voor het eerst de klamboe opgehangen in onze kamer. Ook de eerste kakkerlak hebben we gezien. Die is door Cindy netjes uit de kamer gezet, zonder geschreeuw……We hadden geen airco, alleen een ventilator. Maar die stond zo hard dat we ‘s nachts kou hebben geleden.

Vanmorgen (woe 13-9) zijn we al om half 7 opgestaan om te ontbijten. Het ontbijt is trouwens geweldig: brood, engels, soep, yoghurt, alle soorten eieren en thais (rijst). Op naar het koninklijk paleis. We zijn hier met de Skytrain en metro heen gegaan. Ook niet te geloven hoe goedkoop dat allemaal is! En geen vervoer dat we tot nu toe gezien hebben kan tippen aan de Skytrain en metro van hier, het is gewoon super modern en heel erg duidelijk. Het laatste stuk moesten we met de watertaxi, die koste 3 bath, dit is ongeveer 6 cent. Toen we uit de watertaxi stapten vlogen allemaal Thai naar ons toe om te vertellen dat het paleis gesloten was tot in de middag. Zij wilden ons wel in een tuk-tukje amuseren tot het open ging. Gelukkig (Lonely Planet) trapten wij daar niet in en zijn we toch naar het paleis gegaan. Daar hebben we een privé rondleiding gehad van een mevrouw die een heel verhaaltje in het engels had ingestudeerd. Je moest haar verder ook niets vragen, want ze begreep niets van engels. Bij het paleis ligt Wat Phra Kaew. Daarbinnen zit een een hele grote boeddha, emerald Boeddha. Vervolgens hebben we Wat Pho (met een hele grote liggende Boeddha erin) en Wat Arun (aan de andere kant van het water). Beide mooie tempels.

Toen met de taxi naar Grand China Princess hotel, waar Co van Kessel op ons zat te wachten. Dit is een Nederlander die fietstochten organiseert in Bangkok. Hij heeft alleen even een praatje gehouden, de rest liet hij over aan zij assistentes. Op de fiets zijn we met een groep Nederlanders door de smalle straatjes van China Town gegaan. Heel bizar. Toen de rivier over naar een gebied langs de rivier waar je normaal nooit zou komen. Uiteindelijk hebben we wat gedronken in een heel klein barretje in de bossen. Tijdens de tocht zijn we twee keer een stuk met een longtailboot gegaan. Het duurde van 1 uur tot 6 uur. Alle kinderen die we onderweg tegen kwamen zwaaiden naar ons en wilden ons een hand geven, erg leuk. Het is trouwens moeilijk om een Thai gewoon op de foto te krijgen, want ze beginnen allemaal meteen te zwaaien!

Terug in het hotel hebben we op de 21ste verdieping, met een prachtig uitzicht over de stad, nog wat gedronken met onze twee Thaise reisleidsters en een andere Nederlandse backpacker die uit MIERLO komt. Ja jullie lezen het goed, uit Mierlo, 5 km van ons huis, en we treffen elkaar in Bangkok. Het was gezellig.

Daarna zijn we op advies van onze Thaise gidsen gaan eten op Khao San Road. Een drukke straat vol met vooral jonge toeristen. Daar lag een mooi restaurant en daar hebben we lekkere biefstuk gegeten met frietjes. Als laatste zijn we met de taxi naar Pat Pong gegaan, winkels en hoeren. We hebben daar even rond gelopen en toen kwamen we een internetcafé tegen. We gaan dadelijk terug naar het hotel, en morgen verder Thailand in!

Op het laatst van de avond zijn we nog naar een Thai kickboks wedstrijd gegaan. Daar zit je echt tussen de lokale bevolking, erg leuk. Toen we binnen kwamen waren er twee hele jonge kereltjes bezig die elkaar helemaal total loss probeerden te timmeren. De ene bloedde nog harder dan de andere. Dit was eigenlijk de leukste wedstrijd, ook al was dit niet de hoofdwedstrijd van die avond. De Thaise mensen wedden op iemand, maar dat hebben wij maar niet gedaan!

We zijn er nu helemaal achter hoe het werkt hier. De Thaise mensen zijn ontzettend vriendelijk, maar proberen je wel zo veel mogelijk geld af te nemen. Vooral de tuk-tuk chauffeurs doen alles om je te laten betalen. Ze kwamen er achter dat wij geen kaarten hadden voor het boxen en toen zijn ze ons naar een toeristenbureau gaan brengen, waar we kaarten konden kopen. De tuk tuk chauffeur vangt daar natuurlijk geld als wij vervolgens de kaarten daar kopen. Gelukkig hadden we in de Lonely Planet gelezen dat we de kaarten gewoon bij het stadion konden kopen. Ook de taxi-chauffeur probeert je af te zetten. Je hebt de legale taxi-meters en andere taxi’s. Als je maar zorgt dat je een taxi-meter neemt die de meter ook echt aan zet, komt alles goed. Alleen ze proberen vaak wel een rondje om te rijden…..Maar ja, een ritje met de taxi van ongeveer een half uur kost ongeveer 1,5 euro, dus waar praten we eigenlijk over als de taxi een rondje om rijdt…

Gisteren zijn we eindelijk gearriveerd in het hele hete Thailand. Wat een cultuurshock! Maar erg gezellig met vooral hele aardige mensen. Gisteravond zijn we in ons (hele mooie) hotel Indie’s gaan eten. We dachten: Thais krijgen we nog genoeg, dus we beginnen met iets anders. Dat was lachen! We kregen het ene veel te hete voedsel na het andere! Het was een super-de-luxe restaurant op de 26ste verdieping van het hotel met een prachtig uitzicht over de stad. We zaten daar in een korte broek en een t-shirt met teenslippers, toen lazen we naderhand op een bordje dat korte broeken, hemdjes en teenslippers verboden waren……gelukkig hadden we geen hemdje aan. Nadat we uiteindelijk het eten allemaal toch maar hadden opgegeten zijn we gaan slapen in ons lekker bedje op onze mooie kamer.

Meteen de volgende dag (di 12 sept.) hebben we ons verslapen. Om half 10 werd Cindy wakker, nou ja, we hadden het waarschijnlijk nodig. We zijn lekker gaan ontbijten en toen: de stad in. De hitte komt je tegemoet als je de deur van het hotel uit gaat. Zeker 30 graden en zeer benauwd, dus zweten maar. (Ja Silvia, ik ben meteen terug gelopen om te gaan douchen…grapje!). Nu begrijpen we waarom er overal airco is! Overal wordt je aangesproken of je een taxi of tuk-tuk wilt, totaal anders als in het westen. Maar alle mensen zijn heel aardig. Het verkeer is een chaos, heel grappig.

Via de Bangkok Skytrain (een trein op hoogte) en een tuk-tuk zijn we naar de grote rivier de Mae Nam Chao Phraya gegaan. Toen een boat-trip regelen naar een snake farm en een typisch Thais huisje. Flink onderhandelen door Bart, die er een grote hobby van maakt. Zelfs over 10 cent, tot grote ergernis van Cindy. Uiteindelijk hebben we 750 Bath i.p.v. 2000 Bath betaald voor een 2 uur durende trip. 750 Bath is ongeveer 15 Euro.

Met een privé longtailboot ging de tocht naar de snake farm. Daar hebben we een grote slang vastgehouden en een slangenshow gezien. De slangen kwamen soms echt dichtbij de man die ze liet kronkelen. Ook zat er een klein zielig aapje dat je kon aaien. Langs de klongs zag je veel oude huisjes staan. Het zag er af en toe flink vervallen uit. Veel mensen leven hier aan het water. Je zag ze vissen, koken, wassen en slapen. Ze wassen zich ook in de bruine rivier. Het valt op dat alle Thaise mensen vriendelijk zwaaien.

Bij het typisch Thaise huisje hebben we grote vissen gevoerd, orchideeën gezien, mee gedaan met een Thaise dans, een kleine show kickboksen gezien en het huis bekeken.

Vervolgens zijn we op zoek gegaan naar iets te eten. Uiteindelijk hebben we in een Moslim bar gegeten Het zag er een beetje raar uit, maar volgens onze bijbel: de Lonely Planet was het prima eten. Gelukkig was dit ook zo. Na een ritje met de tuk-tuk zijn we hier in het internetcafé terecht gekomen.

กหด่าเสดกาเด่ (doei en tot snel)

Bart en Cindy

Om 20:45 vertrokken vanuit Schiphol. Na een uur of 10,5 vliegen, zijn we veilig aangekomen in de hoofdstad Bangkok (lokale tijd 12:15). Met een tijdsverschil van 5 uurtjes en een vliegreis zonder al te veel slaap, moeten we nog een paar uurtjes voordat we ons bed in kruipen.

Na de immigratiebalie en de bagagehal, lopen we naar buiten en staan zo’n 50 Thaise mensen ons op te wachten met allemaal een naambordje. Gelukkig stond er iemand bij met onze naam erop. Met een luxe taxi zijn we vervolgens naar ons hotel gebracht, het Rembrandt Hotel. Enfin, heelhuids aangekomen.

Houdoe,

Bart en Cindy