Trip door Thailand

Vanmorgen (ma 2/10) stonden we om 9 uur klaar bij Tropicana (ons guesthouse). We zijn netjes op tijd naar de boot gebracht. We hadden nog geen tijd gehad om te ontbijten. Bart voelde zich ook niet helemaal lekker, hij had buikpijn. Dat hoort er allemaal een beetje bij in dit soort landen, we zijn allebei ziek geweest. De boot vertrok om half 10. De rit naar Koh Samui zou 2 uur duren. De boot vaarde heel langzaam de haven uit en daarna volle vaart, echt heel hard, richting Koh Samui. Wij zaten lekker buiten. Het water was niet rustig vanmorgen, dus af en toe werden we een beetje nat. We hebben na een uur en een kwartier een tussenstop gemaakt bij Koh Pangnan en drie kwartier later waren we op Koh Samui. We besloten om maar gewoon met een van de mannetjes van de boot mee te gaan (er liepen weer mannetjes rond met folders).

We zijn in een taxi gestapt om naar een resort te gaan(Palm Island Resort). Daar hebben we even een kamer bekeken, maar die voldeed niet aan onze wensen. We zijn maar 1 nacht op Koh Samui en we hadden zin in een luxe kamer. Vooral ook omdat we de week op Koh Tao niet luxe hebben doorgebracht. Toen we uit de kamer liepen, kwam het mannetje van de boot weer naar ons toe. We vertelden hem dat we iets luxers zochten en toen nam hij Cindy mee om te gaan kijken naar andere resorts. Bart bleef bij de bagage zitten wachten. Cindy achterop de scooter naar de volgende plaats (gelukkig reed hij rustig). Dat was Montien Resort. Hier heeft Cindy twee kamers gezien. Een standaard en de extra luxe. Die keuze was snel gemaakt. De kamer was perfect. Een mooie badkamer met een bad met een gordijntje (in plaats van weer een douche vlak langs de WC, zonder gordijn zodat alles kletsnat wordt), een prachtig wit enorm bed, een minibar en een leuk balkonnetje. De kamer was lekker ruim.

Die kamer zou het worden. Met een auto is Cindy vervolgens terug gebracht naar Bart om de spullen op te halen. De kamer moest alleen nog even schoon gemaakt worden, dus daar moesten we even op wachten. Wij hadden nog niets gegeten, dus dat hebben we maar eerst gedaan. Bart rijst met kip en groenten en Cindy (poging 2) spaghetti bolognese. Na een half uur was de kamer klaar en zijn we erheen gegaan. We zijn meteen op bed geploft. Bart had nog steeds buikpijn dus die had wel even rust nodig.

Het resort ligt midden in het centrum bij het grootste strand van Koh Samui, direct aan het strand. We hebben ons omgekleed en zijn even bij het zwembad (en dus ook aan het strand) gaan liggen. We hebben even gezwommen in de zee.

Toen is Cindy lekker in bad gaan liggen. Het was wel een bad voor iemand met een lengte van 1.40 meter (de gemiddelde thai), maar het was zeker veel beter dan geen bad. Lekker een uurtje liggen weken. Bart lag ondertussen op bed. Na het douchen voelde Bart zich nog steeds niet lekker, dus we besloten om maar een hapje te eten in het resort. Ze hadden allemaal tafeltjes aan het strand staan en daar hebben we gezellig gezeten, een paar meter van het water af. Het was een romantische plaats. Bart at alleen maar een soepje en Cindy at een lekker stukje vlees met frietjes. Een nadeel van eten aan het strand is, dat er mensen langs komen om spulletjes te verkopen. Gelukkig begrepen ze de woorden: “no, thank you” en later gewoon “no”. Er kwamen ook kinderen om te vragen of je vier op een rij wil spelen. Als zij winnen betaal je 100 Bath en als jij wint betalen ze jou 100 Bath. Die kennen natuurlijk een simpele truc, dus wij hebben ons er maar niet aan gewaagd.

Na het eten voelde Bart zich wat beter en zijn we nog even het centrum ingelopen. Het was er heel druk, heel anders als op Koh Tao. Overal winkels. Er waren veel winkels waar ze schilderen. Ze maken schilderijen na of schilderen foto’s na of gewoon strips en andere dingen. Er hingen mooie spullen bij voor weinig geld. In elke winkel verkopen ze nep spullen. Nep spijkerbroeken, t-shirts, horloges, CD’s en nog veel meer. We denken dat het moeilijk is om in Thailand een echte CD of DVD te bemachtigen! Na even rond te hebben gelopen, waren we zo moe dat we lekker zijn gaan slapen.

Zoals ik al vertelde hadden we dus om 5 uur afgesproken om te gaan eten met Kenji (zo 1/10). We hebben eerst even zitten kletsen en kaarten bij Carabao. Daar was ook nog een Duitse jongen, van wie we de naam zijn vergeten. Met z’n vieren zijn we uiteindelijk naar de pier gelopen. Dit was ongeveer een half uur lopen vanaf onze pier. We zijn weer naar het zelfde Italiaanse restaurant gegaan als een paar avonden geleden. We hebben onderhand genoeg van al dat Thaise eten met al die kruiden. Een goede pizza tussendoor smaakt dan heel goed! Kenji gaat nog verder rondreizen, want hij heeft nog een jaar de tijd. Hij komt ook nog naar Europa en dus ook naar Nederland. Ergens in maart komt hij ons opzoeken. Dat gaat wel gezellig worden. We hebben het maar niet te laat gemaakt, want morgen moeten we al om 9 uur ‘s morgens klaar staan om met de taxi van Tropicana naar de boot gebracht te worden.

Vanmorgen (zo 1/10) moesten we al om 8 uur bij Carabao zijn. Om half 7 zijn we opgestaan en hebben we ons klaar gemaakt en ontbeten. Voor we het wisten zaten we al op de boot voor de laatste duik. Wij hadden geregeld dat er vandaag een cameraman met ons mee ging. Hij is de hele morgen met ons meegegaan en heeft ons overal gefilmd. Het koste wel ongeveer 50 euro, maar dan hebben we tenminste iets van het duiken. Hij maakt er een leuke DVD van en die krijgen wij.

We gingen nu meteen naar een diepere plek. We zouden een duik doen van 15 meter en een van 8 meter. Een regel bij duiken is dat de tweede duik nooit dieper is dan de eerste, dus we gingen eerst naar 15 meter. Eenmaal in het water moesten we nog een aantal oefeningen doen. We gingen een aantal meter onder water en moesten vanuit daar een noodzwem maken naar boven. Ook moest de duikbril weer even af. Cindy is met behulp van een touw naar beneden gegaan en Bart zonder touw (hij had het touw gisteren al gedaan). 15 meter is een hele diepte. Het duurde wel even voor we beneden waren. Toch is het eenmaal beneden weinig anders dan op 8 meter. We hebben ongeveer 30 minuten rond gezwommen. Er waren allemaal mooie koralen en vissen. Het zicht in het water was niet op zijn best, maar vergeleken met heel veel andere plaatsen op de wereld nog steeds goed genoeg. Na een half uur zijn we weer als buddyteam, ademend met behulp van 1 apparaat, naar boven gegaan. Rose en Chanel zijn echt heel aardig en ze helpen ons fantastisch. We voelen ons helemaal op ons gemak samen met hun onder water.

Op de boot hebben we even gerust en ananas gegeten. Je moet na een duik een bepaalde tijd wachten voor je weer kunt duiken. Hoe lang hangt af van hoe diep en hoe lang je gedoken hebt, dat kun je precies berekenen. Het heeft alles te maken met de hoeveelheid stikstof in je lichaam. Wij hebben geleerd hoe we dat allemaal kunnen berekenen. Na een klein uurtje zijn we weer het water in gegaan. Hier moesten we eerst met een kompas zwemmen aan de oppervlakte en daarna met hetzelfde kompas onder water. Nu waren we op ongeveer 8 meter diepte. We moesten gewoon ongeveer 40 minuten zwemmen. Allemaal koralen en vissen. Weer was de cameraman bij ons en heeft hij alles gefilmd. We zijn niet recht omhoog gegaan naar de oppervlakte, maar gewoon schuin zwemmend. Op 5 meter diepte hebben we een paar minuten gewacht (dat doe je ook voor de veiligheid) en toen zijn we naar boven gegaan. Boven blaas je je trimvest op en dan drijf je weer.

Wij hebben allebei alles prima gedaan en hebben dus nu ons duikbrevet gehaald. We zijn bevoegd om samen naar een diepte van maximaal 18 meter te duiken. Natuurlijk gaan we dat voorlopig absoluut niet alleen doen. Eerst ervaring opdoen. We kunnen in ieder geval overal samen met een duikmeester gaan duiken.

Terug bij Carabao moesten we het een en ander ondertekenen. We moeten zelf iets opsturen naar Pady en dan krijgen we onze officiële pas thuis gestuurd. De rest van de middag hebben we gerelaxt. We hebben even op het strand gelezen om te lezen. Dat was wel lekker na al die drukke dagen. Toen zijn we nog even gaan internetten.

Dadelijk om 5 uur hebben we met Kenji afgesproken en gaan we samen wat eten. En natuurlijk moet er ook een beetje gevierd worden dat we ons brevet hebben gehaald. Morgen gaan we met een boot naar Koh Samui en daar blijven we 1 nacht. De dag daarna vliegen we naar Bangkok en daar blijven we ook 1 nacht. En dan is het alweer woe 4 oktober en tijd om naar huis te gaan…….

Vanmorgen (za 30/9) konden we lekker uitslapen. Cindy voelde zich alweer een stuk beter en we zijn rustig gaan ontbijten. Voor de zekerheid hebben we toch maar iets lichts gegeten. Omdat Cindy toch nog wel een beetje last had van haar buik, heeft ze zich de hele morgen afgevraagd of het wel verstandig was om die middag te duiken. Na even rustig gerelaxt te hebben en een lekkere voetmassage van Bart te hebben gehad, besloot ze om het toch maar te proberen. Die voetmassage was nodig, omdat ze gisteren in het water ook de hele tijd krampen kreeg in haar tenen (heeeeeel irritant!).

Om 1 uur vertrokken we bij de duikschool. Kenji zou ook meegaan, maar hij was die morgen duizelig en had last van zijn oren, dus hij was even naar de dokter gegaan. Hij had licht bloedende en ontstoken oren, dus mocht hij niet duiken de komende 5 dagen. Dus, vandaag was ik de enige die ging duiken, aangezien Bart alles gisteren al had gedaan en Duc klaar was met zijn gedeelte van de opleiding. Bart mocht wel mee, maar dat zou best wel wat geld kosten en hij zou voor de derde keer dezelfde plaats zien. Dus Bart besloot om op de boot te blijven.

We zijn weer met de longtailboot naar de grotere boot gebracht. Dezelfde groep als gisteren was er ook weer bij. Hun instructeur is de man van Rose. Cindy is in het water gegaan samen met Rose en Chanel. Eerst een paar oefeningen op de oppervlakte: vest en gewichten uit en weer aan doen. Daarna onder water: duikbril vol laten lopen en weer legen, vest uitdoen en weer aan, gewichten af doen en weer om, het trimvest handmatig opblazen en zwemmen zonder duikbril. Dat ging allemaal heel erg goed. Chanel is aan het leren om instructeur te zijn, dus zij deed alles voor en Rose keek mee. Na de oefeningen zijn ze een stuk gaan zwemmen tot een diepte van ongeveer 8 meter. Het ging allemaal heel goed en gemakkelijk. Op het einde van het zwemmen, na ongeveer 30 minuten, moest Cindy net doen alsof haar tank leeg is. Met bepaalde signalen kun je dat duidelijk maken aan je buddy (Chanel) en dan krijg je het tweede ademhaal apparaat van haar. En zo zijn ze samen naar boven gegaan.

Bart was nog op de boot en heeft wat foto’s gemaakt. Op de boot moet je alles loskoppelen en inpakken en dan mag je op het bovendek gaan zitten. Daar is ananas. Heerlijk! We zijn weer met de boot en de longtailboot terug gegaan naar Carabao. Nu alleen morgen nog 2 duiken en dan zijn we klaar en hebben we ons diploma. Cindy was achteraf wel heel erg blij dat ze vandaag toch is gegaan, want het ging echt heel goed.

We zijn even gaan douchen en om 7 uur hadden we afgesproken met Kenji en Duc. We zijn met z’n vieren gaan eten bij een grote buiten-barbecue. Daar kun je allerlei soorten vis en vlees laten barbecueën, maar ze hebben ook gewoon rijst en andere dingen. We zaten buiten, bijna op het strand. Het was mooi weer. Het is hier ‘s avonds nog steeds zo’n 23 graden en het water is zelfs 28 graden. We hebben gezellig wat gekletst en uiteindelijk afscheid genomen van Duc, want die vertrekt morgen. Wij zijn rond half 11 naar bed gegaan, want morgen gaan we al om 8 uur duiken.

Vanmorgen (vrij 29/9) moesten we al om 9 uur in de duikschool zijn. Cindy voelde zich die morgen al niet helemaal fit, maar we zijn toch maar gegaan. We hadden een kommetje yoghurt met fruit (van Tropicana) meegenomen daar naartoe. We hebben weer de hele ochtend theorie gehad in een soort klaslokaal. Het was wel heel interessant allemaal! Het was alleen erg warm binnen en Cindy werd af en toe een beetje misselijk. Om 12 uur zijn we weer gaan lunchen en ondertussen hebben we met z’n drieën (Kenji en wij) het theorie-examen gemaakt. Het was heel makkelijk en dat tijdens een heerlijk bord spaghetti bolognese. Om 1 uur zijn we weer met de longtaiboot en daarna de grotere boot het water op gegaan. Ook al voelde Cindy zich nog steeds niet lekker, ze is toch met alle spullen het water ingegaan. We zijn weer eerst naar het ondiepe gezwommen om een paar oefeningen te doen boven water. We moesten onze gewichten af doen en weer om doen en hetzelfde met het trimvest. Cindy voelde zich zieker en zieker en kreeg inmiddels ook allemaal krampen in haar tenen. Het was heel vervelend. Terwijl Bart, Kenji en Duc naar de bodem gingen om een aantal oefeningen te doen met Rose, bleef Cindy met Chanel op de oppervlakte. Ze bleven daar even ronddrijven om de kramp uit het been te laten. Cindy is ook 1 keer alleen met Rose naar de bodem gegaan om te kijken of ze zich daar beter voelde of juist niet. Daarna dreven we allemaal op het water en moest Cindy ineens overgeven. Rose hield haar gelukkig vast. De spaghetti kwam er weer helemaal uit. Detail: het zag er ook nog uit als spaghetti. Het grappige was dat er meteen tientallen vissen op af kwamen. Die aten meteen alles op, dus het was zo weg allemaal. Echt komisch. Cindy mocht die dag niet meer duiken van Rose en ze is terug gebracht naar de boot. Ze voelde zich wel beter nu!

Bart is samen met Kenji en Duc wel gaan duiken met Rose en Chanel. Hij moest onderwater nog een paar oefeningen doen zoals gewichten afdoen en daarna trimvest afdoen en nog meer. Kenji kwam al snel weer boven want hij kreeg zijn oren niet geklaard. Dus alleen Bart en Duc hebben een stuk gezwommen met Rose. Duc was na vandaag klaar, omdat hij alleen scubadiver is in plaats van open water diver. Uiteindelijk kwamen ze weer boven en zijn we (met nog een andere groep die op de boot was) terug gevaren naar onze baai. De instructeur van de andere boot was de vriend van Rose. Ook een hele aardige man. Met een longtailboot zijn we terug gebracht naar Carabao. Daar hebben Kenji en wij het examen afgemaakt. We hebben alle vragen goed beantwoord dus het theoriegedeelte hebben we in ieder geval gehaald. Kenji en Cindy gaan morgen middag alleen met Rose duiken om nog een paar vaardigheden te doen en een stuk te zwemmen (dat we vandaag gemist hebben). Bart gaat gewoon mee op de boot zonder te duiken.

‘s Avonds hebben we alleen met Kenji gegeten. Cindy alleen soep vanwege haar zieke maag. Tijdens het eten kreeg ze ook nog diarree (lekker he!). Dus ze had echt iets verkeerd gegeten de avond ervoor! Toen zijn we maar vroeg naar bed gegaan om goed uit te rusten.

Vanmorgen (do 28/9) zijn we vroeg opgestaan om te ontbijten bij Tropicana, want de cursus begon om 9 uur. Om 9 uur kwamen we bij elkaar bij de duikschool: Kenji, Duc en wij. We hebben een Italiaanse lerares die Rose heet. Ze spreekt prima Engels en is best grappig. We hebben de hele morgen theorie gehad. Ook hebben we alle spullen gepast. We hebben alles wat in het boek staat besproken. Het is de bedoeling dat je ‘s avonds in het boek leest. Aan het einde stonden wat test vragen, die lijken op de test die wij morgen gaan doen. Voor je je certificaat krijgt, doe je een kleine schriftelijke test.

Om twaalf uur hebben we even geluncht en toen zijn we met een klein bootje (vanuit een strand) naar een grotere boot gebracht. Met die boot zijn we naar de volgende baai gebracht. Onderweg moesten we zelf onze spullen in elkaar zetten. Ook moesten we zelf alles controleren. Je moet controleren of de lucht uit je tank goed ruikt en proeft, kijken of je trimvest goed werkt en of alles goed vast zit. Toen de boot arriveerde op de plaats van de duik, deden we allemaal onze spullen aan. Die tank is echt ongelooflijk zwaar op het land! We moesten meteen in het diepe water springen. Dat is wel een beetje raar, want door die zware tank heb je het gevoel dat je meteen gaat zinken. Ze moesten Cindy er een paar keer van overtuigen dat dat echt niet ging gebeuren. Je moest op de rand van de boot gaan staan en gewoon een grote stap naar voren doen. Je gaat heel even onder water en je komt meteen weer boven. Je hebt met duiken een trimvest aan. Dit is een vest waar je lucht in kunt pompen en waar je lucht uit kunt laten. Als je al de lucht uit je trimvest haalt, dan ga je langzaam zinken. Als je niet te snel wilt zinken, kun je met je zwemvliezen een beetje trappelen, dan ga je langzamer…..Maar, wij gingen natuurlijk niet meteen onder water. Toen wij onder water waren, lieten we ons trimvest vol met lucht en dan blijf je prima drijven. We zwommen zo naar het ondiepe water.

Met duiken heb je altijd een buddy. Dat is een partner waar je samen mee gaat duiken. Wij zijn samen 1 buddy-team. Dat betekend dat we elkaar controleren en bij elkaar blijven. Als 1 van ons in een noodsituatie komt, moet de ander helpen. Je mag nooit alleen duiken. We zijn naar het ondiepe water gegaan waar we konden staan. Daar hebben we voor het eerst onder water ademgehaald. Dat is wel een aparte ervaring! We moesten een aantal oefeningen doen. Bijvoorbeeld: je duikbril afzetten onder water en weer op doen, je ademhaal-apparaat uit je mond halen en weer terug erin en nog wat meer dingen. Het ging allemaal heel erg goed. We zijn stapje voor stapje steeds dieper gegaan, zodat we gewend raakten aan het onder water zijn. Als laatste zijn we een stukje gaan zwemmen, tot een diepte van ongeveer 8 meter. De kunst is om het juiste drijfvermogen te vinden. Je moet een bepaalde hoeveelheid lucht in je trimvest hebben om mooi net boven de bodem te kunnen blijven zwemmen. Ook je ademhaling speelt een grote rol: door de hoeveelheid lucht in je longen zink je als je uitademt en stijg je als je inademt. Als beginnende duiker moet je hiermee een beetje experimenteren. Rose en haar assistente (Chanel of zoiets) bleven vlak bij ons en hielden ons heel goed in de gaten. Na een klein half uurtje onder water zijn we langzaam opgestegen naar de oppervlakte. Langzaam opstijgen is ook heel belangrijk met duiken, zeker als je dieper gaat. Hoe sneller je naar boven gaat, hoe meer kans op decompressie ziekte. O ja, bijna vergeten, klaren is natuurlijk ook heel belangrijk. Als je afdaalt, moet je heel regelmatig je oren klaren, anders knappen je trommelvliezen. Dat ging eigenlijk heel gemakkelijk, ook voor Cindy.

Terug op de boot moesten we weer alle spullen afkoppelen en onze eigen tas inpakken. Daarna even gewoon rustig blijven zitten, want na het duiken (vooral bij lange diepe duiken) mag je geen inspannende dingen doen. De boot stopte weer een heel eindje van de kust en vanuit daar zijn we met een longtailboot naar de kust gebracht. Deze keer precies voor Carabao. We moesten hier onze eigen spullen schoon maken met schoon water en onze spullen opbergen.

Toen zijn we wat gaan eten met Kenji en Duc. Kenji is een ongelooflijk leuke en gezellige kerel, Duc is wat saaier. Kenji z’n beroep is Chinese medicijnen. Hij doet massages, acupunctuur en van alles met Chinese kruiden. Heel interessant allemaal. Zijn moeder doet hetzelfde en is heel bekend in Melbourn. Ze heeft al heel veel mensen die uitgedokterd waren in het ziekenhuis, van klachten afgeholpen. We hebben het niet te laat gemaakt, want morgenvroeg moesten we alweer om 9 uur in de duikschool zijn.

Vanmorgen (woe 27/9) hebben we weer lekker uitgeslapen. We hadden gistermiddag een duikschool uitgezocht en daar moesten we vandaag om half 2 ‘s middags zijn. We hebben lekker ontbeten en de scooter terug gebracht. Dat was een groot probleem. Ze voelden een krasje op de onderkant, heel klein, en dat zou ons 1500 Bath gaan kosten. Na een hele hoop geruzie en geschreeuw en weglopen, net doen of we de scooter weer gingen meenemen, hebben we toch 1000 Bath betaald om onze paspoorten terug te krijgen. Het is maar 20 euro, maar het gaat om het principe. 1000 Bath voor een klein schrammetje is belachelijk. Helaas hadden we echt geen keuze, want ze gaven onze paspoorten niet terug.

Om half 2 waren we bij de duikschool, Caraboa. Wij doen de cursus samen met een half Australiër/ half Japanner, Kenji. Het is een hele aardige jongen en we hebben veel lol samen. Er was ook nog een half Duits/ half Vietnamese jongen, Duc. Hij doet alleen zijn scuba-diver deel, dan mag je maar tot 12 meter diep en alleen onder begeleiding. We moesten de hele middag lang een film kijken. Dat was wel behoorlijk saai, maar wel heel leerzaam. Om 6 uur waren we klaar met film kijken (Kenji en wij, want Duc heeft een andere film gekeken). We hebben tussendoor wel wat pauze gehad, maar toch waren we blij dat hij afgelopen was.

Dat was alles wat we voor die dag voor de cursus moesten doen. We kregen nog boeken waar ook alles in stond. Je kon zo ‘s avonds alles nog eens doorlezen. We hebben samen met Kenji nog wat gedronken bij een barretje aan de zee. Daar waren mannen die met vuurfakkels gooiden en zwaaiden, wel gaaf om te zien. Het was gezellig. We hebben toen Kenji weg was nog even gebuurd met Engelse mensen.

Toen we terug liepen naar Tropicana zagen we een enorme slang op het naambordje van Tropicana zitten. Bart heeft er mooie foto’s van gemaakt. Het was een soort python, een netpyton (python reticulatus). Dus we bleven op een afstandje. Een Thaise jongen heeft hem aangeraakt, zodat de slang wegkroop, terug de boom in. Het was wel gaaf om te zien. Even later liet Bart zijn camera vallen, omdat hij struikelde over een gespannen touw. Dus hij baalde flink. Gelukkig is de camera niet helemaal beschadigd. Hij kan alleen de extra battery-pack niet meer gebruiken. En het batterijklepje sluit niet meer goed. Op vakantie kunnen we gelukkig nog steeds prima foto’s maken en thuis laten we hem maken, want hij is toch verzekerd. Hij had nog geluk, want de zoomlens zat op de camera, die is gelukkig helemaal niet beschadigd. We hebben nog wat gegeten bij Tropicana, Pad Thai, en gebuurt met een australisch gezin en toen zijn we op tijd gaan slapen.

Vanmorgen (di 26/9) hebben we lekker uitgeslapen. Dat hadden we wel even nodig na twee halve nachten. Bart zat helemaal onder de muggenbult toen hij wakker werd, dus morgen toch maar een klamboe. Het is hier geen malaria gebied, maar toch. het jeukt! We hebben lekker gegeten bij ons guesthouse Tropicana. Er is een goed restaurant waar je ook goed kunt eten (en ontbijten).

Koh Tao is de goedkoopste plaats om te leren duiken, dus wij hebben besloten om toch maar een duikcursus te doen. Het gebied hier is prachtig om te duiken, die kans krijgen we niet snel meer. Prachtig en zeer goedkoop, wat wil je nog meer. Het kost nog geen 200 euro per persoon en dan heb je in 4 dagen je duikbrevet. Je mag dan alleen duiken (met een andere duiker die minstens hetzelfde diploma heeft) tot een diepte van 18 meter. Op Koh Tao liggen 40 duikscholen dus we hadden genoeg keuze. We hebben 2 duikscholen bekeken die dicht bij Tropicana lagen. We besloten om er even rustig over na te denken en eerst even het eiland te bekijken.

We hebben vlak naast Tropicana een scooter gehuurd. Je huurt hier een scooter voor 4 euro per dag en de benzine is ook niet duur. We zijn eerst naar het andere grotere strand gereden om een dokter te zien. Deze dokter is gespecialiseerd in duikproblemen. Cindy had 4 jaar geleden in Frankrijk veel problemen met haar oren tijdens het duiken, dus dat moest even nagekeken worden. We hadden de dokter snel gevonden in de Sairee kliniek. Gelukkig waren Cindy’s oren in orde en mag ze duiken. Ze heeft ook nog onze bloeddruk gemeten. We kregen een ondertekend papiertje waar op stond dat er medisch gezien geen problemen zijn om te leren duiken.

Daarna kwamen we een Nederlands stelletje tegen die we ontmoet hadden op de boot. Daar hebben we even mee geluncht. Bart heeft nog een nieuwe zwembroek gekocht en badlakens en toen zijn we op de scooter naar een ander strand (aan de andere kant van het eiland) gereden. De weg was enorm slecht, je kon maar stapvoets rijden, want het was allemaal zand en stenen. Na een half uur kwamen we op de andere kant van het eiland aan, het laatste stuk moesten we lopen. We zijn voor de eerste keer het water ingegaan. Het water is hier 28 graden, dus koud krijg je het niet! We hebben prachtig gesnorkeld! Allemaal gekleurde vissen, prachtig koraal, krabben en zelfs een klein (onschuldig) haaitje. Het was echt heel erg mooi. Na een uurtje zijn we terug gegaan naar Tropicana om te douchen.

‘S avonds zijn we weer richting het grote strand gegaan om te eten. We hadden vandaag de scooter, dus nu konden we daar makkelijk heen. Er was een prima Italiaans restaurant waar we heel lekker gegeten hebben. Daarna hebben we nog even geinternet en uiteindelijk lagen we lekker op tijd in bed.

Op ma 25/9 waren we om kwart voor 6 op hert treinstation van Chumpon. We zijn met een minibusje (geboekt in Bangkok) naar een grotere bus gebracht. Hiermee zijn we naar de pier gebracht waar de boot naar Koh Tao klaar lag. Het duurde nog een hele tijd voor de boot vertrok. Op de boot zaten allemaal mannetjes van de verschillende accommodaties op Koh Tao, die je probeerde te lokken naar hun locatie. Wij hadden besloten om eerst maar even rustig aan wal te gaan en dan verder te kijken. Het was een boottocht van 3 uur, erg lang. Wij hebben het grootste gedeelte buiten gezeten, want vanuit binnen kwam de ene naar de andere misselijk ook naar buiten. Uiteindelijk kwamen we doodmoe om bijna 11 uur aan op Koh Tao.

Het leek Bangkok wel hoe daar ontvangen werden. Er stonden 30 taxi’s klaar om ons overal naartoe te brengen. We hebben alles genegeerd en we zijn eerst gaan ontbijten. Je hebt op Koh Tao 2 hoofdstranden: een grote aan de westkust, hier zitten de meeste toeristen en een kleiner strandje aan de zuidkust, ook veel toeristen, maar iets rustiger. Wij hebben uiteindelijk eerst een taxi genomen naar het grootste strand en daarna naar het kleinere. We besloten om daar te blijven en iets om te overnachten te zoeken. Het ligt helemaal vol met kamers en bungalows. Er was zo veel keuze dat wij niet meer konden kiezen. We hebben een hele tijd op en neer gelopen voordat we besloten om bij Tropicana te gaan logeren. We hebben een kamer genomen net een paar meter van het strand af, want aan het strand liggen veel barretjes en is dus meer herrie. Het was een schone kamer met een ventilator (zonder airco of warm water). Geloof ons, een koude douche is helemaal niet erg hier, want het is erg warm! We betalen 400 Bath per nacht (8 euro).

Toen zijn we ons even lekker gaan douchen en hebben we even gelegen, want we waren erg moe van die twee halve nachten. Uiteindelijk zijn we een paar meter verderop iets gaan eten bij een hele grote barbecue-tent. Je kon daar vis of vlees uitkiezen en zij deden het voor je klaarmaken. Ze hadden ook allerlei ander vlees, vis, groenten en salades. Het was lekker. Als laatste zijn we nog even wat gaan drinken bij Tropicana, daar is een leuk barretje. En uiteindelijk lagen we om half 11 in bed.