Trip door Thailand

Vanmorgen (zo 24/9) zijn we al om 5:15 opgestaan. Om 6 uur stond, zoals afgesproken, het mannetje van het reisbureautje klaar om met ons naar de “longnecks” te gaan. Het was een autoritje van 45 minuten. Je kon met de auto helemaal tot aan het dorp komen. We hebben een rondje gelopen door het dorp. Er wonen “longnecks”, “big-ears”, en “longears”.

Eerst kwamen we langs de “longnecks”. Dit is een stam waarvan de vrouwen allemaal ringen om hun nek dragen. Het geheel bestaat uit 3 stukken, een geheel van ringen om hun nek, daarna zware ringen die op hun schouder duwen en de laatste is een ring die de andere twee bij elkaar houdt. Het is een fabeltje dat de nek van deze vrouwen langer wordt, het zijn juist de schouders die omlaag geduwd worden. Hierdoor lijkt de nek langer. We hebben de ringen in onze handen gehad en ze zijn echt ongelooflijk zwaar. Ze hebben ook ooit röntgenfoto’s gemaakt van hun nek en daar zie je ook heel goed op dat de schouders echt abnormaal laag hangen. Het is ook een fabeltje dat als de ringen af gaan, deze vrouwen hun nek niet omhoog kunnen houden en dat de nek snel breekt. Ze kunnen de ringen gerust af doen, alleen lopen ze in het begin instabiel. Maar dat komt wel weer goed. In principe hebben de vrouwen de ringen altijd om, ook tijdens douchen en slapen. De meeste kleine meisjes van de stam beginnen bijna meteen met ringen. Eerst hele kleine en dunne, langzamerhand worden ze steeds groter en zwaarder. Sommige kinderen willen echt geen ringen en ook dat wordt geaccepteerd binnen de stam. Deze mensen geloven dat de ringen hen mooi maakt: hoe meer ringen, hoe mooier. We hebben veel vrouwen en kinderen gezien, allemaal met een andere hoeveelheid ringen. De meeste volwassen vrouwen dragen ongeveer 6 kg aan ringen om hun nek.

De volgende mevrouw die we tegen kwamen, behoorde tot de “long-ears”. Er was in dat dorp maar 1 familie en daar hebben we alleen deze mevrouw van gezien. Ze had een flink gat in haar oren en daar hing een heel gewicht aan oorbellen aan. Weer zijn het alleen de vrouwen die de oorbellen dragen. Het zag er echt raar uit!

Toen kwamen we bij de laatste, wat grotere groep: de “big-ears’. Deze vrouwen (ja, weer alleen de vrouwen) droegen een hele grote open oorbel in hun oren. De oorlel is helemaal uitgelubberd en er zit echt een enorm gat in. Ze beginnen hier al mee bij de baby’s. Ze krijgen steeds een grotere oorbel.

Onze gids was leuk en wist ons veel over de mensen te vertellen. Hij vertelde dat deze mensen echt geloven in de schoonheid van de ringen of oorbellen. Hoe meer of hoe groter, hoe mooier de vrouw is. Deze stam is inmiddels wel heel toeristisch geworden en dat merk je goed. Ze vragen entree en je merkt dat de mensen echt gewend zijn aan vreemden in hun dorp. Toch leven in Birma ook nog veel van deze stammen die ook geloven in de traditie en achtergrond van de “longnecks” en die krijgen helemaal geen toeristen in hun dorp. Dus ja, de mensen leven wel van het toerisme, maar ze doen het niet allemaal om die reden.

Om kwart voor negen waren we terug in het hotel. We hebben daar ontbeten en om half 10 zijn we door hun naar het vliegveld in Mae Hong Son gebracht. Het was een heel klein vliegveld waar alleen vluchten vertrokken naar Chang Mai. Wij hebben gekozen voor een vliegtuig, omdat het anders een busreis door de bergen zou worden van 8 uur…..dat zou Cindy waarschijnlijk niet helemaal redden. Bovendien hebben we maar 30 euro betaald voor de twee tickets.

We vlogen met een propellervliegtuig van NOK air in 40 minuten terug naar Chang Mai. NOK air is Thais en is een prima goedkope maatschappij. Op het vliegveld in Chang Mai hebben we een paar uurtjes moeten wachten voor onze volgende vlucht naar Bangkok vertrok. Weer met NOK air, dit keer een iets groter toestel. In iets meer dan een uur stonden we weer in Bangkok.

Met de taxi zijn we naar het Hualampong treinstation gebracht. Hier hebben we een treinkaartje geboekt richting Chumpon. Want daar vertrok een boot naar Koh Tao. Het was een trein die om 11 uur vertrok, dus we hadden nog een paar uur te wachten (het was 7 uur). We hebben onze tassen op het station achtergelaten bij een soort bewaakte stalling. We hebben in China Town wat gegeten en rond gelopen. Uiteindelijk hebben we nog wat gedronken op de 26ste verdieping van het Grand China Princess hotel. Daar was het grote restaurant met het prachtige uitzicht over de stad. Je draaide heel langzaam rond, dus je kon de hele stad zien. Hier hebben we een hele tijd gezeten tot de tijd om was. Toen zijn we terug gelopen naar Hualampong.

Om 11 uur zaten we in de trein. Deze keer geen slaaptrein, maar gewoon zitten en dit tot kwart voor 6 de volgende morgen. We kregen wel allemaal wat water en een dekentje. We hebben toch maar wat proberen te slapen.

Vanmorgen (za 23/9) hebben we lekker geslapen tot we wakker werden, Cindy 9 uur en Bart 10 uur. Cindy heeft even de was opgehaald en informatie gevraagd over een vliegticket vanuit Mae Hong Son naar Bangkok. Daarna zijn we gaan ontbijten bij Baan Pai, samen met Simona, Amir, Rachel en Kathy. Toen hebben we onze tas weer ingepakt en zijn we vliegtickets gaan boeken. We vliegen morgen vroeg van Mae Hong Son naar Chang Mai en daarna door naar Bangkok. Dan gaan we met de trein verder naar het zuiden. Het is de bedoeling dat we naar de eilanden Ko Tau en Ko Pangnan gaan.

Toen zijn we een bus gaan zoeken naar Mae Hong Son. De minibus zat vol. Na even geluncht te hebben, zijn we om half 3 vertrokken. De auto had een grote bak achterop met twee banken aan de zijkant. Deze zaten helemaal vol met Thaise mensen en wij. Het duurde nog geen uur (in totaal zou de rit 3 uur duren) voordat Cindy zich niet lekker voelde. De auto stopte even en toen mocht Cindy voorin zitten. Dat was heel lief van die mensen. Want de vrouw van de chauffeur zat daar. Ze is een beetje opgeschoven en toen zaten ze (heel erg krap) met zijn drieën voorin. De man bleef maar Thais praten de hele weg en Cindy verstond er niets van. Onderweg zijn we twee keer gestopt. 1 keer voor iets te kunnen drinken en 1 keer bij een markt langs de weg (van Lahu-mensen). Uiteindelijk zijn we aangekomen in Mae Hong Son, zonder dat Cindy ziek was geworden. We hebben die man maar iets extra’s gegeven, want het was echt heel lief! Toen hebben we het eerste de beste hotel genomen dat we tegenkwamen. We hebben onze tassen neergegooid en toen wilden we de “longnecks” gaan bezoeken. Maar het was al 6 uur geweest en het werd te donker. Al snel vonden we een toeristenbureautje waar een man was, die morgenvroeg met ons om 6 uur vertrekt. Het moet zo vroeg, want dan zijn we om half 9 -9 uur terug en kunnen we nog even ontbijten in het hotel, voordat onze vlucht naar Chang Mai vertrekt. We hebben nog wat gegeten in de stad, waar alleen Thaise mensen zaten. Uiteindelijk zijn we in het internetcafé beland. Mae Hong Son is veel minder gezellig dan Pai, dus het is niet zo erg dat we morgen weer vertrekken. We gaan nu snel terug naar het hotel, want het wordt weer een kort nachtje!