Vanmorgen (do 21/9) was de ergste morgen voor Cindy tot nu toe. Elke morgen is zij als eerste gaan douchen en bleef Bart nog even lekker liggen. Maar nu had Cindy daar geen zin in, dus ze heeft Bart uit zijn bed geschopt om te douchen. Hij heeft lekker warm gedoucht. Daarna ging Cindy: ze wil de kraan aanzetten en…….geen water……niets. De ventilator in de kamer deed het ook niet meer, dus er was geen stroom. En geen stroom is geen water omdat het water ergens vandaan gepompt moet worden. Wij hadden haast, dus geen tijd om te wachten en we dachten ook dat er altijd om 8 uur geen stroom meer is voor energie-besparing. Dus Cindy heeft zich moeten wassen met water uit de grote bak waar je normaal de WC mee doorspoelt (in Thailand hebben heel veel WC’s geen doorspoelbak, maar een grote emmer waar je zelf met een bakje water uit moet halen om door te spoelen). Ja, dat is net iets voor Cindy. Toch maar gewoon gedaan, huilend en vooral heel boos op Bart, want die had wel een lekkere douche gehad. Naderhand toch ook maar even afgespoeld met een fles water……Het was gelukkig niet heel vies, want Bart had die morgen de bak gevuld. En toen we echt moesten vertrekken om op tijd te komen voor de trekking, kwam Mr Jan even zeggen dat alles weer werkte…..Cindy’s humeur was niet heel goed op dat moment……
Om 9 uur waren we bij het reisbureautje, Back Trax, om te vertrekken voor de trekking. Onze gids heette Tan, een 60 jaar oud mannetje, heel lief en hij sprak perfect engels. Verder was er een jongen uit Israel: Guy, nog een pas getrouwd stelletje uit Israel: Amir en Simona, een meisje uit Wales en haar vriendin uit Australie: Kathy en Rachel en wij natuurlijk. Het was een leuke en gezellige groep. We zijn met de minivan vertrokken richting Mae Hong Son. Cindy zat naast Tan en ze hebben de hele weg gekletst: hij is zelf afkomstig van een Lisu stam en is zijn hele leven leraar geweest op een soort basisschool. Zijn vrouw is jong overleden aan kanker en nu heeft hij een nieuwe vriendin van 30 jaar jonger. Hij wil nog een paar jaar gids zijn en dan terug gaan naar haar dorp om een nieuw huis te bouwen en misschien nog kinderen te krijgen. Hij ziet haar nu 1 keer in de maand een aantal dagen.
Halverwege Mae hon Son hebben we de auto geparkeerd bij een Lahu stam. Daar hebben we het busje geparkeerd en is de tocht begonnen. We zijn eerst door het dorp gelopen omdat Tan een hulpje nodig had om al ons voedsel te dragen. Wij verwachtten dus dat een jonge vent ons zou komen helpen. Het tegendeel was waar, een vrouwtje van een jaar of 60 kwam ons helpen. Zij ging de zware mand met al ons eten dragen (water droegen we nog net zelf).
Toen begon de tocht. Het vrouwtje met de zware mand voorop. Ze liep nog als een klein kind zo makkelijk en dat op slippers. Daarna kwamen wij en Tan liep achteraan. In het begin liepen we tot aan ons middel in de bosjes. Wij hadden een korte broek aan, maar dat was snel veranderd in een lange….. We moesten een heel eind berg op, naar de top van de berg. Door struiken, velden en bossen, maar absoluut prachtig! Op de top van de berg (2 uur inmiddels) hebben we onze lunch gegeten. Die had Tan in Pai gekocht, rijst met groenten. Het was erg lekker. Daarna verder langs bossen, velden, watervallen, beekjes en mooie uitzichten. Het was werkelijk prachtig. En, nauwelijks enge dieren gezien, een paar kleine spinnetjes, veel mieren, buffels, sprinkhanen en een soort torren. Dus dat was goed te doen voor Cindy. Alleen jammer dat er doorns zaten aan sommige planten, dat deed wel eens pijn. Aan het einde van de middag, moesten we onze schoenen uit doen om een riviertje over te steken (tot aan onze knieën in het water) en toen kwam de klim naar het Lahu dorp waar we gingen overnachten.
Daar aangekomen zwaaide iedereen naar ons. We zijn naar het huis gegaan waar we gingen overnachten, want het begon (voor de eerste keer die dag) een beetje te regenen. De vrouw die onze spullen had gedragen, heeft zich even gewassen en is toen weer helemaal terug gelopen naar het dorp waar we gestart waren. Ze nam waarschijnlijk wel een kortere, steilere weg. Ongelooflijk was dat! We werden gastvrij ontvangen, echt heel mooi. We hebben eerst een fles plaatselijke whisky leeggedronken en er stond ook al bier en blikjes fris klaar. De mensen wonen in een groot houten huis op palen. Onder het huis lopen kippen, hanen, buffalo’s en varkens. De vloer was van bamboe, dus plaatselijk kon je er doorheen kijken. Wij sliepen in een grote ruimte waar allemaal matjes op de grond lagen. Er waren nog twee ruimtes waar de rest van de familie sliep: vader, moeder, dochter met man en baby en nog meer mensen, maar die waren er nu niet (sommige mensen van het dorp werken door de week op een andere plaats en komen terug in het weekend, of soms nog minder). In de ruimte waar vader en moeder sliepen, werd ook gekookt. In dit huis hebben we de eerste enorme spin ontdekt. Dat was wel even slikken, want dat beest was echt enorm. Hij zat gewoon rustig op een muur. Tan heeft Cindy een beetje gerustgesteld en hij vertelde dat dat dier ons echt niet komt opzoeken. Cindy heeft zich er maar snel overheen gezet, want spinnen zitten er nu eenmaal.
Buiten waren een heleboel vrouwen van het dorp bij elkaar gekomen om al hun handgemaakte spulletjes, voor ons uit te stallen voor het huis waar wij sliepen. Ze verkochten tasjes, portemonneetjes, rokken en nog een heleboel meer gekleurde spullen. Heel mooi. Het was wel moeilijk, want je kon onmogelijk van iedereen wat kopen. Wij hebben een portemonnee en armbandjes gekocht voor ongeveer 100 bath.
Toen zijn we gaan douchen. Je kan met een bakje water scheppen uit een grote bak. Wij hebben ons lekker ingezeept en we voelden ons weer helemaal fris. Daarna hebben we gegeten. De vrouw des huizes had voor ons rijst met groenten, groene curry en geroosterde nootjes gemaakt. Het was heerlijk. Ze hadden in het huis ook een baby van een paar maanden oud, daar heeft Cindy even mee rond gesjouwd. Een heel lief jongetje, die heel leuk lachte. Cindy heeft ook nog een Lahu-massage gehad. Dat sloeg echt helemaal nergens op. Vier vrouwen zaten aan haar lijf, aan elke kant twee, en ze drukten overal maar wat. Ze kletsten onderling volop. Het koste ook maar 100 Bath en het was grappig om mee te maken. We hadden met 4 mensen een massage en bijna elke vrouw uit het dorp was bezig.
Daarna gingen de kindertjes uit het dorp voor ons zingen. Ze hebben een aantal liedjes gezongen, heel grappig. De rest van de mensen waren televisie aan het kijken. Dit huis had stroom voor 2 uur. Er was een zonnepaneel met een accu en daarvan hadden ze ‘s avonds tv en licht. Wij hadden vanuit Pai wat cadeautjes meegebracht voor de mensen, alleen wij, want de rest van onze groep deed dat niet. De kinderen waren enorm blij met de schriften, pennen, kleurpotloden en een fluitje. Tan heeft geholpen om onze spullen onder de kindertjes te verloten. Heel dankbaar zijn ze, dat is heel mooi. Om half 9 was het pikdonker, alleen kaarsen. Wel heel gezellig. We hebben nog gezellig wat gedronken en we zijn vroeg gaan slapen. De vrouwen hadden onze bedjes klaargemaakt. We sliepen op dunne matrassen met een deken. We hebben goed geslapen….gewoon niet denken aan de spinnen.
De volgende morgen (vrij 22/9) werden we veel te vroeg wakker door de haan en kippen. Bart moest naar de wc en was zo slim om Cindy even mee te nemen. Op de WC zat namelijk ook een enorme spin (had Bart de avond van tevoren gezien, want Cindy is die avond helemaal niet naar de WC geweest). De spin was door de enorme harde regenbui van die nacht (denken we) vertrokken, dus er zat niets meer. Gelukkig voor Cindy. Daarna hebben we onze matjes op elkaar gelegd en hebben we lekker knus en iets minder hard nog even verder geslapen.
Om 8 uur werden we door Tan gewekt. We hebben boterhammen met ei en jam gegeten. En een heerlijk kopje thee. Daarna hebben we onze spullen gepakt en zijn we gegaan. Wij hadden ook nog een cadeautje voor de man des huizes: paracetamol en iets tegen buikpijn. Dat hadden we gekocht op advies van Tan. De man was er heel blij mee.
Toen zijn we even door het dorp gelopen en toen verder, op naar het volgende dorp. Dit was weer een moeilijke wandeling. Net als gisteren lag er overal modder en konden we op plaatsen moeilijk lopen. Sommige zijn ook gevallen, incl. Tan zelf die even kwam ‘helpen’. Eigenlijk zijn ze bijna allemaal gevallen, behalve wij en Rachel. Lang leve onze bergschoenen! Wij hadden veruit de beste schoenen van iedereen en daar hebben we echt veel profijt van gehad! Het ging langzaam, maar wel goed. De omgeving was weer prachtig. We hebben bijna een uur op onze slippers gelopen, omdat we telkens een riviertje moesten oversteken. Bart is zijn slipper zelfs een keer verloren. Hij had geluk dat Guy zo alert was om hem even te halen. Als je dan even een stukje op het zand moest lopen, stond je tot aan je enkels in de modder. Maar daarna kwam toch weer water, dus niets aan de hand. Weer was het weer fantastisch, overdag helemaal geen regen, echt geluk! Het water zat wel vol met bloedzuigers. Iedereen behalve Bart heeft er 1 of meer gehad. Cindy had er 1 op haar voet, maar die zat nog niet echt vast, dus dat bloedde niet toen ze die er vanaf trok. Op het laatst kon je zwemmen, maar daar had Cindy na al die bloedzuigers geen zin in. Bart heeft het wel gedaan.
Om 2 uur ‘s middags kwamen we aan bij het volgende dorp. Dit was een “Karen” stam. Ze leven een beetje anders dan de Lahu. Hun huisjes zijn net even anders. Daar heeft een mevrouw voor ons een lunch gekookt. Daar hadden ze ook weer een baby die Cindy zo te pakken had! Alle vrouwen kwamen weer om hun zelf gemaakte spulletjes te laten zien, en deze keer hebben we een tasje gekocht. De lunch was een soort zouterige natte rijst. Het was niet echt lekker, maar we hadden honger, dus dat was prima. De thee was wel lekker en de cola al helemaal! In het huisje waar we gegeten hebben was een vrouw van 97 jaar. We hebben haar een tandenborstel gegeven, ze was heel blij en ze zei dat ze hoopte dat we de rest van ons leven veel geluk hebben en dat we net zo oud mogen worden als haar. 
Daarna zijn we de oudste man van het dorp gaan opzoeken, 98 jaar. Nog heel fit. Hij kreeg ook een tandenborstel van ons en tandpasta. Hij was ook heel blij. Hij zat helemaal onder de tatoeages, heel apart. Hij vertelde dat hij dat vroeger had gedaan om stoer te zijn. Guy heeft ook tatoeages, dus dat vond hij wel mooi. Ongelooflijk dat mensen in zo’n dorp en hard werken, zo oud kunnen worden!
Van daaruit zijn we achterin een truck terug gebracht naar onze bus. Het was inmiddels half 5 toen we daar aankwamen. Moe en met hele vieze kleren en vooral schoenen zijn we in Pai aangekomen. We hadden zin in een luxe slaapplaats. Aangezien Simona en Amir dat ook gingen doen, zijn we maar met hun meegegaan naar Baan Pai. Dat kregen we een hele mooie schone bungalow voor maar 350 Bath (7 euro). We hebben eerst een douche genomen (een heerlijke lange, warme douche) en toen snel onze kleren naar de wasserij gebracht. Het zou morgen vroeg weer gewassen en droog zijn, echt snel. We hebben onze rafting tour voor morgen maar geannuleerd, want we wilden echt uitslapen.
Toevallig kwamen we in het stadje Nina en Katharina (uit Duitsland) weer tegen. Zij waren ook maar naar Pai gekomen om een trekking te doen. We hebben ze naar hetzelfde reisbureautje gestuurd, waar wij de trekking geboekt hadden. Daarna hebben we gegeten bij Baan Pai en daar nog wat gedronken met Nina en Katharina. Het was erg gezellig. Zij hebben onze bungalow ook nog even bekeken, want zij hadden een minder mooie slaapplaats. Om 12 uur zijn we gaan slapen. We hebben heerlijk zacht geslapen, in een mooi wit bed met een klamboe.
Toen zijn we een bus gaan zoeken naar Mae Hong Son. De minibus zat vol. Na even geluncht te hebben, zijn we om half 3 vertrokken. De auto had een grote bak achterop met twee banken aan de zijkant. Deze zaten helemaal vol met Thaise mensen en wij. Het duurde nog geen uur (in totaal zou de rit 3 uur duren) voordat Cindy zich niet lekker voelde. De auto stopte even en toen mocht Cindy voorin zitten. Dat was heel lief van die mensen. Want de vrouw van de chauffeur zat daar. Ze is een beetje opgeschoven en toen zaten ze (heel erg krap) met zijn drieën voorin. De man bleef maar Thais praten de hele weg en Cindy verstond er niets van. Onderweg zijn we twee keer gestopt. 1 keer voor iets te kunnen drinken en 1 keer bij een markt langs de weg (van Lahu-mensen). Uiteindelijk zijn we aangekomen in Mae Hong Son, zonder dat Cindy ziek was geworden. We hebben die man maar iets extra’s gegeven, want het was echt heel lief! Toen hebben we het eerste de beste hotel genomen dat we tegenkwamen. We hebben onze tassen neergegooid en toen wilden we de “longnecks” gaan bezoeken. 
Maar het was al 6 uur geweest en het werd te donker. Al snel vonden we een toeristenbureautje waar een man was, die morgenvroeg met ons om 6 uur vertrekt. Het moet zo vroeg, want dan zijn we om half 9 -9 uur terug en kunnen we nog even ontbijten in het hotel, voordat onze vlucht naar Chang Mai vertrekt. We hebben nog wat gegeten in de stad, waar alleen Thaise mensen zaten. Uiteindelijk zijn we in het internetcafé beland. Mae Hong Son is veel minder gezellig dan Pai, dus het is niet zo erg dat we morgen weer vertrekken. We gaan nu snel terug naar het hotel, want het wordt weer een kort nachtje!